1950'lerin başında Türkiye'ye Amerikalı bir ekonomist gönderildi: Mr. Thornburg.

Mr. Thornburg bir rapor yazdı:

"Ağır sanayi yatırımlarının durdurulmasını, hizmet sektörlerine ağırlık verilmesini, ulusal pazarın yabancı sermayeye denetimsiz açılmasını" istiyordu. Aslında emrediyordu.

Hükümetler bu raporu ve benzerlerini harfiyen uyguladılar.

1978 Kemal Derviş raporu, 24 Ocak kararları, 12 Eylül sonrası ekonomi politikaları, IMF mektupları, AB raporları da aynı şeyleri istiyorlardı. Öyle de oldu.

Ağır sanayiden, üretimden vazgeçildi, ithalata ve dış borca dayalı sözde büyüme sağlandı, gümrükler ardına kadar açıldı, yerli sanayi ve tarım zayıflatıldı.

Sonuçta ne mi oldu? İlk on Türk şirketinin toplam cirosu Koreli Hyundai bile etmedi. 

Belki fark etmemişsinizdir, 2006 yılında, 9. Beş Yıllık Kalkınma Planı 'mız yayınlandı.

2000-2013 yılları arasında Tarım ve Sanayi sektörlerinin GSYİH'a oranının %54'ten  %35'e gerilemesi, Hizmetler sektörünün %46'dan %65'e çıkması planlanmış.

İşte Türkiye'ye biçilen rol : Sakın üretme, borç al, ithal et ve hizmet et!

Ama kimse sormadı; kime hizmet edilecek? diye…

 

 

Uyuma, silkin artık, vatan ve namus için...

Hareket Başlıyor….

 

Bir Müdafaa-i Hukukçu.